گالۋاڭ

قادىخان بىر كۈنى قىينانىسىنىڭ ئۆيىگە ھىيىت پەتىسىگە بىرىپتۇ،قىينئانىسى ناھايتى ياخشى ئايالكەن داستىخانغا ھەممە نەرسىنى كەلتۇرۇپتۇ،ئارقىدىن توقاچ نان ئەكىپتۇ، ھەممدىن توقاچ نان قادىىخاننىڭ ئاغزىغا شۇنداق تىتپتۇكى ئۇ يەپ ئولتۇرۇپ ئويلاپتۇ....توختا چوقۇم ئانىسى قىلغاننى قىزىمۇ چوقۇم قىلالايدۇ دەپ ئويلاپتۇ ۋە قىينانىسىدىن سوراپتۇ ئاچا بۇ قانداق نەرسە؟ توقاچ بالام.......جىقراق يەڭ ...قادىىخان شۇنىڭ بىلەن توغرا ئۆيگە بىرىپ چوقۇم قىلغۇزىمەن دەپ ئويلاپتۇ. ۋە قايتقاچ ئۇنتۇپ قالماي دەپ يولدا ماڭغاچ توقاچ...توقاچ دەپ يادىلاپ مىڭىپتۇ بىراق بىر ئىرىققا دۇچ كەپتۇ ۋە ئرىقتىن ...يارەببىم دەپلا ئاتلاپ ئۆتۈپتۇ ئىرىقتىن ئۆتۈپ بولۇپلا.....ئىرىقتىن ئۆتۈپلا يارەببىم...يارەببىم دەپ يادلاشقا باشلاپتۇ،ۋە ئۆيگە كىلىپلا خوتۇنىغا خوتۇن ئاپاڭنىڭ قىشىغا بارسام شۇنداق ياىئشى بىر نەرسە ئىتىپ بەردىكى ئغىزىمغا بەك تىتىدى دەپتۇ نىمە ئۇ؟ شۇنداق تىتىغۇدەك يارەببىمكەن ئۇ ....خوتۇنى تۇرۇپ دەپتۇ يائاللا مەن ئاپامنىڭ ئۆيىدە شۈنچە تۇرۇپمۇ ئۇنداق نەرسە يىمەپتىكەنمەن ۋە ئاڭلىمىغان ئككىسى سوقۇشۇپ قاپتۇ ۋە خوتۇننىڭ بىشىغا ئۇرىۋىرىپتۇ،شۇنىڭ بىلەن خوتۇنى بولدى،ئۇرماڭ بىشىم توقاچتەك ئششىپ كەتتى دىسە ....قادىخان تۇرۇپ دەپتۇ....ۋاي گالۋاڭ مەنمۇ شۇنى دىگەن ........